252 DNI PRZED UDERZENIEM ASTEROIDY
Będziesz moim kierowcą!
Dlaczego zawsze ja?
Zamawiałem makaron.
- Zamówienie 53. - Tak.
Chodźmy.
Zapłać.
- Płać! - Już dobrze.
Reszty nie trzeba. Dziękuję.
Cholera!
Przepraszam!
Niech to szlag!
Lepiej?
- Nie. - Przepraszam.
Proszę mnie nie pozywać.
Wygląda pan na prawnika.
Rozlepiam plakaty.
W garniturze od Bossa?
W garniturze w kluskach.
Przygotowałem plakaty do kampanii Gauler.
Omyłkowo wydrukowali „Gaul”, jakiś idiota nie zauważył
i rozlepili 500 sztuk w całym Berlinie.
- Nie miał pan wsparcia? - Niestety. Ten idiota to ja.
Kiepsko wam poszło. Konserwatywna gadka o szansach.
Możemy już iść?
Wpół do drugiej, 300 plakatów do rozlepienia,
a makaron pewnie już wystygł.
Idziesz?
Nie, muszę rozlepić plakaty.
Moja wybawczyni!
Mój anioł stróż!
Masz gumkę?
Pójdę kupić.
Nieważne.
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
8 DNI
Wszyscy na dwór!
Uciekajcie!
To za Lutza.
Za Lutza Badera, gnoje!
Strefa śmierci nie znajdzie się już w Europie,
lecz w Niemczech szanse na przeżycie poza schronami będą bardzo małe.
Federalne Centrum Zarządzania Kryzysowego
od rana powiadamia anonimowych posiadaczy niemieckich numerów PESEL
o przydziale miejsca w bunkrach.
Rząd nie udzielił jeszcze informacji w sprawie osób,
dla których takich miejsc zabraknie.
Możemy porozmawiać spokojnie?
- Bałam się, że nie zrozumiesz. - Nie rozumiem!
Tata i Jonas na Syberii, a ty...
Co?!
- Długo to trwa? - Nieważne.
Asteroida zaraz walnie w Rosję, więc żaden wstyd!
Po zmianie trajektorii lotu asteroidy Horus
wielki rządowy program budowy schronów
okazał się punktem zwrotnym w systemie bezpieczeństwa kraju.
W ciągu ostatniego półrocza
wzniesiono ponad 10 000 bunkrów dla ludności cywilnej,
mogących pomieścić ponad 15 milionów osób.
- Kochanie, miałaś odpoczywać. - Dlaczego nie zbudowano więcej schronów?
- Co? - Mieliście prawie cały rok.
Liczyliśmy, że Jankesi rozwalą to gówno!
Zawsze trzeba mieć plan B.
Gdyby uderzyło w La Rochelle, bunkry byłyby jak placebo
- jak kamizelki ratunkowe w samolotach!
- Tylko, że sytuacja się zmieniła. - No, właśnie!
Gdzie ten pieprzony papier?!
15 milionów to mało, prawie nic!
A naprawdę dużo mniej.
Jak to?
Większości schronów nie wykończono. Były różne... „numery”.
To znaczy?
Mam informacje, które mogę teraz wykorzystać, żeby załatwić miejsca
- tym razem dla wszystkich.
Dla mojej siostry też?
Dla niej też. Mam nadzieję, obiecać nie mogę.
Źle się czujesz? Co ci jest?
Autostrady pozostają otwarte dla posiadaczy konkretnych numerów PESEL.
Prosimy nie ujawniać informacji o przydziale
i jak najszybciej udać się do wyznaczonych miejsc ewakuacji.
To się uda? Głupio to wymyślili.
Mówili nam, że całkiem nieźle.
Jasne. Czyj najpierw?
Twój. Siadaj.
Błąd systemu. Faktycznie „nieźle”.
Podaj numer, wpiszę.
8, 7, 3, 1...
Kurwa!
DLA MOJEGO JEŻYKA
Kiedy uderzy ta kometa,
będziemy tu sobie siedzieć z Norą
i zapalę jednego, żeby to uczcić.
Uczcić?
Zostało pięć dni. Oby mój bunkier wytrzymał.
Carsten.
Tacy jak my przeżyją.
Coraz bardziej podobna do matki.
Wybacz.
Tata!
Jonas!
Gdzie mama?
Mama!
Jonas. Moje słonko!
Cześć, Sus.
Były przypadki grabieży w domach. Jeszcze raz dzięki, że pan przyjechał.
Od tego jestem.
Dziękuję.
- Wyskoczyłem z pociągu. - Poobijałeś się!
- Asteroida nie uderzy tutaj. - Wiem. - Jechałem z koniem!
Pojadę do szpitala. Potrzebna maść.
- Teraz? - Zaraz wrócę.
Susanne.
W tym pociągu myślałem tylko o was.
Wracaj szybko.
Wszystko nie w porę. Nie wiedziałam, jak się zachować.
Mam przyjechać za tydzień?
Deniz, zaczekaj.
Cieszę się, że wszyscy cali i zdrowi. Szczerze.
- Proszę cię. - O co?!
Proszę, zrozum.
Rozumiem - ale czy ty rozumiesz mnie?
Nie tylko tobie kończy się świat.
Uciekaj!
Beate Sigilko.
Halo?
Kto dzwoni?
Cicho!
Co tu robisz?
Zawsze przychodzę w sobotę. Gdzie stół i krzesła?
- Idź już. - Czemu?
Kometa, wszystko trafi szlag. Koniec ze sprzątaniem.
- Zwalnia mnie pan? - Tak. Wracaj do Chin.
Do Chin?! Do Korei!
Do Korei, mam to gdzieś! Wynoś się.
Co się stało?
Ben pierdnął i wszyscy...
Jacyś debile chcieli nas zagazować.
Oddaj, to leki!
- Nora, boli mnie. - Nie chcesz się podzielić.
Zwariowałaś?! To hydromorfon!
- Łyknę. - Wykitujesz!
Rany, Ben, przepraszam!
Spierdalaj!
Przejęłaś się!
Domi się udusił!
- Pogięło cię?! - Bo co?
- Cztery dni wte czy wewte... - Przymknij się! - Ty się przymknij!
„Anioł miłości”!
Ile razy odwiedziłaś mnie w szpitalu?!
Albo on?!
Raz, bo chciał kupić zioło!
A teraz co - „wspólnota”?
Niefajnie?! Niech żyje śmierć!
Wypierdalać! Koniec baletów!
Proszę, kogo ja widzę!
- Nie muszę się przed tobą tłumaczyć. - Ale już tu nie pracujesz.
Porzuciłaś nas.
Maju, to dla mojego syna.
Pacjent na SOR-ze i kobieta w ciąży.
Miałaś ją odesłać.
Mąż twierdzi, że coś nie tak z płodem.
Zajmę się nią.
Herrmann.
GDZIE JESTEŚ?
Susanne...
Chciałem ci podziękować.
Jesteśmy rodziną.
Jasne...
Nie powinienem był się rozłączać.
A ja - dzwonić.
Przeciwnie.
Teraz wszystko się zmieniło i może będę mógł to naprawić.
Marion czeka.
Jasne.
Nie jestem ginekologiem, ale powinnam sobie poradzić.
Podciągnij sukienkę.
Boleć nie będzie,
poczujesz tylko chłód i lekki ucisk.
To zaczynamy.
Spójrz.
Widzisz główkę?
Ruchliwy maluch. To serduszko.
Ale się wierci!
Czyli wszystko dobrze?
Nie widzę nic niepokojącego.
Wystarczy.
Dam ci maść na to... oparzenie.
Dzięki.
Kiedy masz termin?
Za dwa tygodnie.
W ostatnich miesiącach część mediów krytykowała użytkowe walory schronów
względem ich wytrzymałości
na bezpośrednie uderzenie komety.
Zmiana jej trajektorii lotu i pola rażeni
potwierdziły jednak słuszność tej koncepcji.
Dokąd idziesz?
- Wychodzę. - Mogę pójść z tobą? Proszę.
Chodź.
Wszczęcie procedury ewakuacji sprawiło,
że obywatele wylegli na ulice niemieckich miast.
To ci, których pominął algorytm przydziału miejsc w schronach.
Ta sprawa dzieli sąsiadów, przyjaciół i krewnych.
- Gdzie dzieci? - Dajmy im spokój.
- Jeśli Jonas dostanie infekcji... - To co?
Byłaś taka dzielna z tymi przemytnikami.
Uratowałaś nam życie.
Nie byłam sobą. Jak mogłam zastrzelić tę kobietę?
Zawsze wiedziałem, że jesteś silniejsza ode mnie,
że nie jestem ciebie godny.
Nie pleć.
Przywiozłeś tu naszego syna. Zawsze będę o tym pamiętać.
Śmiało.
Dzięki, że mnie podwiozłaś.
Jak zawsze.
Fajnie, że możesz polegać na starszej siostrze.
Herrmann próbuje załatwić ci miejsce w schronie.
Nie wierzę.
- Nigdy nie zrobił ci nic złego. - To oportunista i dupek.
Przestań. Nie znasz go.
Ale znam politykę rządu.
W redakcji krążą plotki, że ta loteria to kompletna ściema.
Wiesz coś?
Nie.
Nie wstawaj. Zaparzę herbatę i przygotuje ci kąpiel.
Dobrze ci zrobi.
Herrmann?
Pamiętasz o mnie?
Jesteś na liście.
Meissner, wybacz.
Musimy porozmawiać, natychmiast.
Pani minister.
Śmiało, chętnie odpocznę.
No to chodź.
- Siedem miejsc. - Zwariowałeś?!
Dla żony, dla mnie i dla krewnych.
Może jeszcze dla reprezentacji siatkarek?!
Jesteś mi to winien.
A niby dlaczego polecieliście? Jesteś VIP-em? Nie.
Dzięki mnie.
Załapiesz się ty i żona. Więcej nie dam rady.
Uśmiech - mogło być gorzej. I nie groź mi.
Załatwisz mi te miejsca...
albo cię sypnę.
Zrobię to.
Petra?
Wszystko dobrze?
Co robisz?
Marion.
Muszę już iść.
To własność mojego męża.
Odsuń się.
Nie.
Wiesz, co twój ukochany mąż robi za twoimi plecami?
Niby co?
Rozejrzyj się.
Naprawdę wierzysz, że nagle dostał taką podwyżkę?
Petra...
Możesz udawać, że tego nie widzisz, ale inni muszą poznać prawdę.
Parlamentarna komisja etyki czuwa nad prawidłowym rozdziałem miejsc w schronach
Specjalny algorytm dobiera losowo numery paszportów.
„Bunkierlotek”!
Dobre, co?!
Miliony bez miejscówki w schronach. Przykre.
Ludzie zrobią wszystko, żeby się załapać. Będzie wojna.
Elvis?
- Tak, szefie? - Chcesz przeżyć?
Tak... Pewnie.
Matze, bunkier Lutza pomieści co najmniej 10 osób.
Wolisz bronić go sam?
Nie rozumiem?
Elvis może pójść z tobą.
- Serio? - Jeśli będzie grzeczny.
Ja decyduję! Lutz był moim bratem.
Dobra, siedź sobie sam - i skończysz jak on.
Coś powiedział?!
Ma rację. Musimy trzymać się razem.
Tak mówią ci, którzy przeżyją.
Czyli my.
Przeżyjemy.
Przeżyjemy. Zdrowie!
Ale odpał!
Popatrz!
- Pasuje mi? - Ile kosztuje?
- 60. - Powariowali!
Ale dziś finał wyprzedaży!
Wszystko za bezcen!
Ty zboku!
Żałuję, że ja też nie zwiałam.
Z tej impry.
Sama nie wiem...
Co?
Kiedy jesteś z Benem, czuję się zbędna.
Ben to pizdrut. Narcyz.
Gówniana.
Chcę zajarać. Chodź.
Obstawić A10 pod Pankow.
Mało uczęszczana, więc dacie radę.
Przepuszczać tylko tych z przydziałami.
Dla pewności, numery sczytywać wojskowym skanerem.
„Dla pewności”!
- A co z resztą? - Powstrzymać.
- Niby jak? - Mieliście szkolenia.
Z tego o końcu świata się urwałem. Mamy strzelać?!
Rząd ceni służby. Niemcy liczą na was. Jakieś pytania?
Tutaj.
A co... z nami?
Jakieś specjalne schrony dla funkcjonariuszy?
Dowiecie się w swoim czasie. To wszystko. Do widzenia.
Czółko.
Po towar?
Już nie handluję, ale dla takich dziewuszek zawsze zrobię wyjątek.
Tylko... po co mi teraz kasa?
Chyba, że zapłata w naturze...
Jörg, nie strasz.
Gówno może. Już mu nie staje.
Nie kłap, szlampo.
- Jakoś mi to nie podchodzi. - Jakbyś paliła kiedyś crack!
Nie za dużo, powolutku.
- Ja też chcę. - Wykluczone.
Nie jesteś jego matką.
Teraz będziesz spoko koleś.
- Dzieciaki... - Patrz, kto idzie.
Święty.
Czego tu szuka?
Znacie go?
To wariat.
Muszę na siku.
Dzień dobry.
Poproszę dokumenty.
- Podróżuje pan sam? - Tak.
- Może pan jechać. - Dziękuję.
Kolejny szczęściarz.
Widzieliście te fury?
Same wypasione. „Czysty przypadek”.
Mnie też to zastanawia.
Może lepiej ratować własny tyłek, niż przepuszczać bogaczy?
Nie chrzań. Jesteśmy policjantami.
Racja. Bruck powiedział, że mają dla nas schron.
A ty uwierzyłaś?!
Ale się ujarałam!
Woda łączy wszystko. Ziemię z niebem.
Mieszkasz tu?
Wszyscy mieszkają wszędzie.
Może i racja.
Chcesz tu zostać? Na łodzi?
Możesz tu spać.
Będziesz miała cudne sny na mojej arce.
Śni mi się, że wszystko wokół ciemnieje.
Najłatwiej dostrzec światło w ciemnościach.
Nosisz krzyżyk.
Dostałam w prezencie.
Jezus też był człowiekiem.
Jörg! Ratunku!
Ocknij się! Wstawaj, stary łachu!
Karetki już nie jeżdżą.
Co robisz?! Zabieraj łapy!
Czemu wszyscy się gapią?
Cud.
Nie. Wystarczy ucisnąć.
Cud!
Dokumenty.
Niestety, musicie zawrócić.
Chcę wjechać na autostradę.
To niemożliwe.
Proszę nas przepuścić.
Nie mogę. No, już, inni czekają.
Proszę.
Macie zawrócić, jasne?!
Natychmiast!
Ja to nazywam sprawiedliwością.
Dzień dobry! Poproszę paszporty.
- Wysiadać! - Jesteśmy na liście.
Wysiadka!
Na co czekasz?!
Jens, do cholery!
Franzi, otwórz!
Co ty wyprawiasz?!
Jens! Co robisz?!
Franzi!
- Dlaczego?! - Przykro mi.
- Proszę... porozmawiajmy! - Jedź!
Kurwa!
Egon?!
Beate, kto to?
Źle się czujesz?
Gdzie byliście?
Jestem zmęczona.
Nie możesz robić, co ci się podoba.
A ty możesz?
Co to ma być?
Kazanie?
Nie widzisz, że to bez sensu?
Tato!
Patrz!
Daj.
1, 7, 2...
OK, tak!
Następny.
6, 2, 3, 6, 2, 5.
3, 5, 1.
Tak!
Jesteśmy uratowani!
Dzięki Herrmannowi!
To po przysiędze.
A niech mnie! Jacy byliśmy młodzi!
„Przysięgam zawsze wiernie służyć
ojczyźnie, Niemieckiej Republice Demokratycznej”.
Toast. Za stare dobre czasy.
Za przeszłość.
Masz rodzinę?
Lotte zmarła wiele lat temu.
Córka jest lekarką, syn politykiem
- do tego dwoje cudownych wnucząt.
Nieźle. Gdzie teraz są?
A, tak.
Nie wiem.
Mam nadzieję, że...
Mogę zapalić?
Na balkonie.
A ty rzuciłeś?
Dawno temu.
Cholera, co się dzieje?
- Autostrada zamknięta. - Jesteśmy na liście.
- Dziękuję. - Ona też?
Oczywiście.
Chwileczkę.
Dobra, w porządku.
Innym razem. Szczęśliwej podróży.
Zaraz was przepuszczę.
To nie ten, który u nas był?
Możliwe.
Jeżyk!
Co tobie?
Pojechali. Mają miejsca w schronie.
Słonko, nie martw się.
Grunt, że jesteśmy razem.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Bohdan Maliborski